| تبليغات | X |
 |
 |
|
| شاعرانه |
|
ای کاش ارزون میفروختی ... به هیچ و مفت فروختی...
هنوز حرفای ناگفته دارم گوش کن
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1390/08/05ساعت 4:30 بعد از ظهر توسط سروش |
|
|
ماهی
من فکر می کنم هرگز نبوده قلب من این گونه گرم و سرخ: احساس می کنم در بدترین دقایق این شام مرگزای چندین هزار چشمه خورشید در دلم می جوشد از یقین؛ احساس می کنم در هر کنار و گوشه این شوره زار یاس چندین هزار جنگل شاداب ناگهان می روید از زمین. *** آه ای یقین گمشده، ای ماهی گریز در برکه های اینه لغزیده تو به تو! من آبگیر صافیم، اینک! به سحر عشق؛ از برکه های اینه راهی به من بجو! *** من فکر می کنم هرگز نبوده دست من این سان بزرگ و شاد: احساس می کنم در چشم من به آبشر اشک سرخگون خورشید بی غروب سرودی کشد نفس؛ احساس می کنم در هر رگم به تپش قلب من کنون بیدار باش قافله ئی می زند جرس. *** آمد شبی برهنه ام از در چو روح آب در سینه اش دو ماهی و در دستش اینه گیسوی خیس او خزه بو، چون خزه به هم. من بانگ بر گشیدم از آستان یاس: (( - آه ای یقین یافته، بازت نمی نهم! )) باران آنگاه بانوی پر غرور عشق خود را دیدم در آستانه پر نیلوفر، که به آسمان بارانی می اندیشید و آنگاه بانوی پر غرور عشق خود را دیدم در آستانه پر نیلوفر باران، که پیرهنش دستخوش بادی شوخ بود و آنگاه بانوی پر غرور باران را در آستانه نیلوفرها، که از سفر دشوار آسمان باز می آمد.
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1390/06/07ساعت 9:14 بعد از ظهر توسط سروش |
|
|
تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد وجود نازكت آزرده گزند مباد
***************************************************** مرا به رندي و عشق آن فضول عيب كند كه اعتراض بر اسرار علم غيب كند ***************************************************** خيز و در كاسه زر آب طربناك انداز پيش تر زان كه شود كاسه سر خاك انداز |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1390/01/21ساعت 7:59 بعد از ظهر توسط سروش |
|
|
یادم باشد که زیباییهای کوچک را دوست بدارم حتی اگر در میان زشتیهای بزرگ باشند
یادم باشد که دیگران را دوست بدارم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که میخواهم باشند یادم باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگرم که من اگر خود با خویشتن آشتی نکنم هیچ شخصی نمیتواند مرا با خود آشتی دهد یادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم چرا که شخصی که با خود مهربان نیست نمیتواند با دیگران مهربان باشد نوروز مبارک |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1389/12/26ساعت 11:11 بعد از ظهر توسط سروش |
|
|
ميعاد
در فراسوی مرزهای تنت تو را دوست می دارم آينه ها و شب پره های مشتاق را به من بده روشنی و شراب را آسمان بلند وکمان گشاده پل پرنده ها و قوس و قزح را به من بده و راه آخرين را در پرده های که می زنی مکرر کن. در فراسوی مرزهای تنم تو را دوست می دارم . در آن دور دست بعيد که رسالت اندام ها پايان می پذيرد و شعله و شور تپش ها و خواهش ها به تمامی فرو می نشيند و هر معنا قالب لفظ را وا می گذارد چنان چون روحی که جسد را در پايان سفر تا به هجوم کرکس ها پايانش وانهد ... در فراسوهای عشق ترا دوست دارم در فراسوهای پرده و رنگ ... در فراسوهای پيکرهايمان با من وعده ديداری بده .... دوستت دارم احمد شاملو
|
|
+ نوشته شده در
جمعه 1389/12/06ساعت 2:27 قبل از ظهر توسط سروش |
|
|
کی میدونه تو دلم چی میگذره؟
امشب که مست عشقم ... خدا میدونه که چه فریادهایی زدم فریاد از انتهای وجودم................آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا خدایا شکرت.............
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1389/05/05ساعت 0:17 قبل از ظهر توسط سروش |
|
|
بی تو، مهتاب شبی ، باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم شدم آن عاشق دیوانه که بودم در نهانخانة جانم ، گل یاد تو درخشید باغ صد خاطره خندید، عطر صد خاطره پیچید : یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم ساعتی بر لب آن جوی نشستیم تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه، محو تماشای نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ماه فرو ریخته در آب شاخه ها دست برآورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دلداده به آواز شباهنگ یادم آید ، تو به من گفتی : از این عشق حذر کن لحظه ای چند بر این آب نظر کن ، آب ، آیینه عشق گذران است تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ، باش فردا ، که دلت با دگران است ! تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن با تو گفتم : حذر از عشق !؟ – ندانم سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم نتوانم روز اول ، که دل من به تمنای تو پر زد چون کبوتر، لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم … باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم ، نتوانم ! اشکی از شاخه فرو ریخت مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت … اشک در چشم تو لرزید ، ماه بر عشق تو خندید ! یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم پای در دامن اندوه کشیدم نگسستم ، نرمیدم رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم … بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1389/05/04ساعت 1:25 بعد از ظهر توسط سروش |
|
|
دست ات را به من بده
دست های تو با من آشناست ای دیر یافته با تو سخن می گویم به سان ابر که با توفان به سان علف که با صحرا به سان باران که با دریا به سان پرنده که با بهار به سان درخت که با جنگل سخن می گوید زیرا که من ریشه های تورا دریافته ام زیرا که صدای من با صدای تو آشناست. ********** شانه ات مجاب ام می کند در بستری که عشق تشنه گی ست زلال شانه های ات هم چنان ام عطش می دهد در بستری که عشق مجاب اش کرده است. ********* تـن تـو آهـنگی است و تـن من کلمه ای است که در آن می نـشیند تا نـغمه ای در وجود آیـد سروده ی که تـداوم را می تـپد در نگاهت همه ی مهـربـانی هاست: قـاصدی که زنـدگی را خبر می دهد. و در سکـوتـت همه صداها فـریـادی که بـودن را تـجربـه می کـند. ********** عـشق خـاطره یی ست به انتـظار ِ حـدوث و تـجـدد نـشسته٬ چـرا کـه آنـان اکـنون هـر دو خـفـته انـد. در ایـن سوی بـستر مـردی و زنـی در آن سـوی. تــندبـادی بـر درگـاه و تـندبـاری بـر بـام. مـردی و زنـی خـفته. و در انتـظار ِ تـکرار و حـدوث عــشقی خـسته. ********** با درودی به خانه می آیی و با بدرودی خانه را ترک می گویی ای سازنده! لحظه ی ِ عمر ِ من به جز فاصله یِ میان این درود و بدرود نیست: این آن لحظه ی ِ واقعی ست که لحظه ی ِ دیگر را انتظار می کشد. نوسانی در لنگر ساعت است که لنگر را با نوسانی دیگر به کار می کشد. گامی است پیش از گامی دیگر که جاده را بیدار می کند. تداومی است که زمان مرا می سازد لحظه ای است که عمر ِ مرا سرشار می کند. *********** اشک رازیست اشک آن شب لبخند عشقم بود قصه نیستم که بگویی من درد مشترکم ********* در نگاه ات همهی مهربانیهاست: و در سکوتات همهی صداها: ******** کوه با نخستین سنگها آغاز میشود در من زندانی ستمگری بود ******** آنگاه بانوی پر غرور عشق خود را دیدم و آنگاه بانوی پر غرور عشق خود را دیدم و آنگاه بانوی پر غرور باران را |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1389/05/04ساعت 12:59 بعد از ظهر توسط سروش |
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1389/05/04ساعت 12:33 بعد از ظهر توسط سروش |
|
|
بهانه واسه موندن
ای تو بهانه واسه موندن …….. ای نهایت رسیدن ای تو خود لحظه بودن ……… تا طلوع صبح خورشید رو دمیدن ای همه خوبی همه پاکی …….. تو کلام آخر من ای تو پر از وسسه عشق……… تو شدی تمامی زندگی من اسم تو هر چی که می گم……… همه تکرار تو حرفهای دل من چشم تو هر جا که می رم …….. جاری تو چشمهای منتظر من …. ای تو بهانه واسه موندن ……… ای نهایت رسیدن ای تو خود لحظه بودن …… تا طلوع صبح خورشید رو دمیدن …. تو رو اون لحظه که دیدم ………… به بهانه هام رسیدم از تو تصویری کشیدم ……….. که اون و هیچ جا ندیدم تو رو از نگات شناختم ……….. غصه از عشق تو ساختم تو رو از خودت گرفتم ………… با تو یک خاطره ساختم …… ای تو بهانه واسه موندن ……….. ای نهایت رسیدن ای تو خود لحظه بودن ……… تا طلوع صبح خورشید رو دمیدن ای همه خوبی همه پاکی ………. تو کلام آخر من ای تو پر از وسسه عشق …….. تو شدی تمامی زندگی من |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1389/04/21ساعت 4:9 بعد از ظهر توسط سروش |
|
|
از تنهایی می ترسم.....
لب دریا روبه موجها روی نیمکت تک و تنها تویه رویا با خیالت زندگی رو زنده هستم لب دریا عین موجها باز به یادت می خروشم تا بفهمی خیلی وقته این جا منتظر نشستم لب دریا انتظارت چه قشنگه همه عمر انتظارت چه قشنگه دریا بازم منو فریاد میزنه میگه خشکی جای موندن دیگه نیست بیا دریایی شو تا ماهی باشی آخه ماهی توی آب زندونی نیست لب دریا انتظارت چه قشنگه همه عمر انتظارت چه قشنگه.... لب دریا روبه موجها روی نیمکت تک و تنها تویه رویا با خیالت زندگی رو زنده هستم لب دریا عین موجها باز به یادت می خروشم تا بفهمی خیلی وقته این جا منتظر نشستم لب دریا انتظارت چه قشنگه همه عمر انتظارت چه قشنگه دریا بازم منو فریاد میزنه میگه خشکی جای موندن دیگه نیست بیا دریایی شو تا ماهی باشی آخه ماهی توی آب زندونی نیست لب دریا انتظارت چه قشنگه همه عمر انتظارت چه قشنگه.... |
|
+ نوشته شده در
جمعه 1389/04/11ساعت 1:38 بعد از ظهر توسط سروش |
|
|
|||||
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1389/03/27ساعت 1:19 قبل از ظهر توسط سروش |
|
|
نمی دونم از کجا شروع کنم.
خیلی وقته حرف نزدم.آخرین حرفامم پاک کرد.الانم نمی تونم حرف بزنم. یک نفس بی یار نتوانم نشست بی رخ دلدار نتوانم نشست از سر می می نخواهم خاستن یک زمان هشیار نتوانم نشست نور چشمم اوست من بی نور چشم روی با دیوار نتوانم نشست دیده را خواهم به نورش بر فروخت یک نفس بی یار نتوانم نشست من که از اطوار بیرون جسته ام با چنین اطوار نتوانم نشست من که دایم بلبل جان بوده ام بی گل و گلزار نتوانم نشست کار من پیوسته چون بی کار تست بیش ازین بی کار نتوانم نشست هر نفس خواهی تجلای دگر زان که بی انوار نتوانم نشست زان که یک دم در جهان جسم و جان بی غم آن یار نتوانم نشست شمس را هر لحظه می گوید بلند بی اولی الا بصار نتوانم نشست من هوای یار دارم بیش ازین در غم اغیار نتوانم نشست کتاب رو باز کردم هر چه آمد نوشتم.که چه خوش آمد.  |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 1389/03/19ساعت 1:26 قبل از ظهر توسط سروش |
|
|
هر سال تو را غرق صفا می خواهم
هر روز تو را کامروا می خواهم از بهر تو وهر که تو را دارد دوست آرامش خاطر از خدا می خواهم سال نو مبارک  |
|
+ نوشته شده در
شنبه 1388/12/29ساعت 1:36 بعد از ظهر توسط سروش |
|
|
من به آن سوی پنجره عادت کرده ام , به آنسو که همه چیز آنقدر روشن است که حتی تصورش را هم نمی کنی... اما فقط بگو با جای خالی تو چه کنم؟!.
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1388/12/10ساعت 1:42 قبل از ظهر توسط سروش |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
| نویسندگان |
|
سروش سروش |
| پیوندها |
|
خاطرات زیبا خاطرات امیر |
|
RSS
|
